O matko, jakie piękne hafty! Wyobrażam sobie taką spódnicę z brzegiem haftowanym w łąkę

Cudowne hafty! Jak już gdzieś wcześniej wspomniałam, to moje marzenie, by powrócić do haftu. Babcia mnie uczyła, jak byłam w podstawówce. Sama wymyślała wzory kwiatów.
Pokazujcie, jak cos wyhaftujecie, bo szukam inspiracji. Zacznę, jak tylko więcej czasu będę mieć... Pinteresta przeglądam - tam są super pomysły i filmiki instruktażowe.
Wymyśliłam, że kupię gładkie poszewki np w Auchanie i to je będę haftować.

Tutaj macie bardzo fajny instruktaż z różnymi rodzajami kwiatków. W opisie filmu darmowy wzór.

Takie to proste , prawda..?

Prawda, że proste .
Tylko nie pokazali, że nowicjuszowi to jeszcze nitka się plącze,
igła nie daje się nawlec, a niby prosty supełek francuski nie chce być taki okrąglutki .
Ważne jest też dobranie właściwej liczby nitek do wielkości wzoru.
Fizelina rozpuszczalna w wodzie jest dobrym materiałem do rysowania wzoru,
wówczas nie ma znaczenia kolor lub grubość tkaniny - ostatnią łąkę haftowałam
na skrawku odciętym od za długiej, bardzo szczelnej, zasłony.
Listki przestrzenne robiłam trochę inaczej, z pomocą szpilki.
Można znaleźć na YT lekcje po polsku - uczy Haftowa Baba.
Nelu, nie ma sensu tego haftu oprawiać w ramki pod szkło na płasko,
nawet kupiłam ramki z przestrzenią za szkłem,
ale nie pasują mi rozmiarem, póki co wiszą w owalnych ramach - tamborkach z zawieszką,
bukiet jest w grubszej ramce bez szkła.
Wszystkiego można się nauczyć, jeśli się chce, ale trzeba do tego sporo cierpliwości.
Ja cierpliwością nie grzeszę, ale potrafię się w to wkręcić.
Kiedy wyobrażę sobie haftowanie łąki na brzegu spódnicy to mój entuzjazm słabnie,
za duży to już projekt, jak na mnie.
Moja 10 letnia wnuczka Stefania już w ubiegłe ferie zaliczyła pierwsze hafty na tamborku
a tego roku nauczyła się prawych i lewych oczek na drutach,
ale ona jest cierpliwa i lubi taką dłubaninę .
Jest nadzieja, że rękodzieło nie zaginie .

Elu jest nadzieja... ale to głównie zasługa Babci pewnie

Kiedyś sporo machałam i igłą, i szydełkiem i drutami. Jak widzę takie cuda to nadal mam na to ochotę,
ale niestety moje oczy ledwo 'starczają' mi na podglądanie forum...

Zatem tylko podziwiam wasze prace

A propos oczu, czekam na wizytę u okulisty, bo coś ostatnio zaniemogły. Myślałam, że samo przejdzie, ale jakoś się nie zanosi...
Mnie bardzo cieszy, gdy widzę wracające do łask wszelkie formy rękodzieła. Sporo ostatnio wyprzedawałam rzeczy na vinted, ale czasami serce pęka, jak się widzi piękne, ogromne obrusy złożone ze 100 serwetek, które trzeba było razem zszyć, pochować te tysiąc nitek, zużyć 50 kordonków, poświęcić miesiące pracy, a taki obrus kosztuje 50 zł np... to nawet w niewielkiej części nie pokrywa kosztu samego materiału na tak dużą pracę, nie mówiąc o zużytych oczach chociażby trochę mi przyznam serce pęka, jak to widzę, ale z drugiej strony fajnie, że zainteresowanie takimi rzeczami rośnie.
A to moja ostatnia praca - wiosenno-letni top i pomysły na stylizacje

Bardzo mi się podoba rękodzieło w formie użytkowej. Dzięki temu "niesie podziw dla wytwórcy w świat"
Co do wyceny rękodzieła... temat rzeka. Kupujący niby zdaje sobie sprawę, że to ręczna robota, najczęściej unikatowa ( bo nie ma dwóch rzeczy identycznych), ale cenę chciałby jak z fabrycznej masówki.

Odnowiliśmy stary - prawie 20 letni stół i postanowiłam zrobić na niego podkładki utwardziłam je w wikolu i łudze i wyszły fajnie sztywne, mimo że włóczka całkiem gruba

A coś więcej o tej metodzie utwardzania w wikolu i łudze ?
A swoją drogą stół wyszedł super i serwetki podkładki zachwycające. Fajny pomysł.

Metoda zrodziła się z końcówki ługi Nie sądziłam, że ten rodzaj materiału (bawełna, wiskoza i len) tak bardzo będzie chłonął ługę. Chcąc dokończyć dzieła dolałam więc wikolu i starałam się rozetrzeć po całości. Wycisnęłam nadmiar i zablokowałam szpilkami na styropianie. Efekt lepszy niż sam wikol z wodą, który daje takie trochę plastikowe odczucie. Tutaj jest tak bardziej "materiałowo" i sztywno.
Cieszę się, że się podoba

Ale piekne rzeczy tworzycie.
Ja się szykuję na emeryturze trochę podziałać
Jak mi czasy wystarczy

Ja z jedynych obietnic, jakie sobie złożyłam, jako Monice w wieku senioralnym, to taka, że wrócę do palenia papierosów jak będę miała 83 lata

Brakuje mi czasu na rękodzieło, ale....potrzebowałam resetu, a ten panelik leżał niedokończony od dawna

Kasiu, śliczny ten panelik i jaki przydatny, np. dla kuriera .
Na lato zarzucam rękodzieło, nie ma czasu, nie ma czasu.
Dzisiaj jednak trochę się pobawiłam i uwiłam wianki - tradycyjnie poświęca się je w oktawę Bożego Ciała.
Niech więc tradycji stanie się zadość. .
Mam wiła z macierzanki, bylicy piołunu, goździków rosnących dziko, rozchodnika i chabrów.
Nie wszystko było dziś dostępne, więc użyłam produktów zastępczych, z ogrodu.

Maluję małe obrazki z kwiatami polnymi na wystawę dalii.
Wykorzystałam nie papier dedykowany do akwareli, a papier do wypisywania zaproszeń (takie kartoniki) z 1971 roku. Nawet nieźle się malowało.

Cudowne

Śliczne,zdolna dziewczynka z Ciebie

Dzięki! Ale tu nie korzystałam ze zdolności, raczej wszystko odtwórcze, pomysły i netu. Ale wyszło przyzwoicie i się cieszę. Maluję jeszcze, bo przyda się jeszcze kilka sztuk.

Zawsze zachwycam się tym, co tworzycie, wiem ile pracy i serca trzeba włożyć, aby pomysł przerodził się w coś realnego, pięknego i niepowtarzalnego, bo tutaj nigdy nie powstaną dwie identyczne rzeczy .

Niewiele ostatnio działam, a latem to prawie wcale, ale tym razem skleiłam exploding box na życzenia i prezent ślubny memu bratankowi i jego wybrance. Wierzch pudełeczka ozdobiłam wycinankami z ich zaproszeń, całość w kolorystyce jaką wybrali na dodatki.

Nie zrobiłam zdjęć po wklejeniu życzeń, dedykacji pod każdym obrazkiem i wklejki z imionami i datą, przedstawiam zatem 'stan surowy' .





Za każdym kółeczkiem jest kieszonka na prezent,



a po zdjęciu pokrywki, pudełeczko rozpada się, w miejscu białego kwadratu wkleiłam życzenia.