Śnieżyca wiosenna
Leucojum vernum
Wysokość: 20-30 cm
Kwitnie: II-III (nawet przed śnieżyczką przebiśniegiem)
Kwiat: zwykle pojedynczy, beczułkowaty, biały z żółtymi plamkami na końcach płatków, pachnący.
Liście: odziomkowe, wąskie, podłużne. Początkowo krótkie, po przekwitnięciu dorastają do ok. 20-30 cm.
Pokrój: kępiasty, zadarniający.
Uprawa: stanowisko cieniste. Każdy rodzaj gleby, ale preferują glebę przepuszczalną, próchniczą i lekko wilgotną.
Mrozoodporność: całkowita
Jest to roślina z rodziny amarylkowatych (podobnie jak śnieżyczka przebiśnieg). Naturalne siedliska ma w Europie, również Polsce. Objęta jest ścisłą ochroną gatunkową.
Zwykle na łodyżce pojawia się jeden kwiatek, ale istnieje jej podgatunek - śnieżyca karpacka (
Leucojum vernum var.
carpathicum), który na łodyżce ma dwa kwiatki.
Może rosnąć kilka, a nawet kilkanaście lat w jednym miejscu. Wymaga ziemi lekkiej, zasadowej, zasobnej w próchnicę i wilgotnej, nawet w okresie letniego spoczynku - inaczej cebulki mogą przeschnąć. Śnieżyce przesadzamy w drugiej połowie lata (sierpień-wrzesień), gdy listki zanikną, sadząc na głębokość 10 cm. Nawozimy jak inne rośliny cebulowe - może być tzw. nawóz do pomidorów (sporo fosforu (P) i potasu (K), a mało azotu (N)). Przy nawożeniu naturalnym podsypujemy kompost jesienią.
Jest rośliną trujacą.
Uwaga: przy uprawie śnieżyc należy pamiętać, że latem ziemia nie powinna być zbyt długo "popiołem", bo cebulki mogą pozasychać.
> Alfabetyczna baza roślin cebulowych i bulwiastych